"Met 26 in een schuilkelder"

September 1944:

De bevrijding van Lanklaar na de Tweede Wereldoorlog

In september 1944 was in België de oorlog en bezetting bijna ten einde. Toch werden het voor vele Lanklaarenaren bange uren. Vooral de bewoners tussen de oude Zuid-Willemsvaart en de Vrietselbeek kregen het zwaar. Omdat de Amerikaanse troepen opgesteld stonden in de bossen op de berg en Duitsers verzameling hadden geblazen achter de Vrietselbeek waar nu de chirolokalen staan en de speeltuin is aangelegd, werden de huizen in de gevechtslinie Dorpsstraat - Broekhofsraat voortdurend beschoten. Het kanongebulder deed de bewonershun kelder invluchten. Bij familie Guillaume Dreesen-Jacobs in de Broekhofstraathadden ze een kelder voor het bewaren van de aardappelen en voederbieten onder de dèn. Het was een lage kelder met een opening in de schuur. Op de kelder kon men tot tien meter hoog hooien stro bergen.

Alice Dreesen (06/09/1919): "De kelder was geschikt voor onze aardappelen en kroeten. De grote hooizolder zorgde er in de winter voor dat de grondvruchten niet bevroren. We dachten ook, als er een bom zou vallen op ons huis we veilig zaten onder de hoge hooiberg. Om die reden werd in september 1944 de duistere ruimte ingericht als schuilkelder. Het was de meest gevaarlijke periode van de oorlog die ik meemaakte. In de schuilkelder had mijn vader Guillaume plaatsgenomen, mijn moeder Elisabeth Jacobs, mijn broers Jozef, Martin, Paul, en zus Maria Dreesen. Mijn oudste broer Jaak was al gehuwd en woonde in Meeswijk. Als het even rustig was gingen Martin en Jozef buiten een kijkje nemen. Ook de overburen zaten in een schuilkelder. Michel Willen en Jet Hoeven waren ondergedoken bij koub van de gard (Jacobus Hoeven. In de schuilkelder van een ander overbuur Leo Vanholzaets zaten vader Frans Vanholzaets, Naard Hoeven en Bertha Pannemans en hun kind Mariette, Lies van de gard en Maartje Gorissen en hun kinderen Francois, Lisette, Albertine en Maria hielden zich schuil in de kelder bij de zusters. Omdat martin en Jozef tot bij de familie Vanholzaets geraakt waren en daar vertelden ze dat ze veel veiliger zaten thuis onder een hoge berg hooi kwam de hele buurt naar onze schuilkelder. Ook Jozef Schurgers, Mathilde Cuypers, Nelly Schurgers, het gezin Jean Ramaekers-Lucie Schurgers en de negen maanden oude Martin Ramaekers namen hun intrek bij ons. Later kwam er nog het gezin Jaak Thaens-Agnes Geurts en de kinderen bij. Dat maakte dat we in de lage duistere schuilkelder met 26 mensen verbleven en dat we moesten zoeken naar een zitplaats. Op de grond hadden we wat stro gegooid zodat we s'nachts een beetje konden slapen. Iedereen in de schuilkelder had angst voor wat kon gebeuren. Om die reden werd van s'morgens tot s'avonds hardop gebeden. Als we rond de woning voetstappen hoorden van Duitse soldaten werd het gebed zachtjes gepreveld. Soms durfden we het aan een paar aardappelen te koken om de honger tegen te gaan. We hadden ook koeien die melk gaven. In de dorpsstraat waren er schuilkelders bij Theo Stams en bij de familie Lodewick. Soms bulderde het in onze straat en hoorden we de kannonen in actie. Dan namen we weer vlug plaats in de kelder en werd een afgedankte houten deur voor de kleine opening geplaatst. Iedere dag werd er geschoten... wel tien dagen na elkaar. 's Nachts was het iets rustiger. Door de enorme slagen buiten sprongen op een gegeven ogenblik de vensters van onze woning. Zelfs de vaas op de tafel brak. Mijn moeder en Lies van de gard zijn het langst in de kelder blijven zitten."

De obussen die afgeschoten werden raakten soms de woning van de familie Dreesen. Nu nog zijn er gaten in de woning zichtbaar afkomstig van obussen die de gevel raakten of bommen die ontploften als ze op de grond neerkwamen.

Geschreven door Mark Dreesen

Beeldmateriaal door Gunner Dreesen

Door deze witte poort kon je naar de schuilkelder

De ingang van de schuilkelder