|
"Hoe het begon"
Jozef Dreesen vertelt over de aanloop van de oorlog, het begin en het einde.
Jozef Dreesen (14/03/1916-03/09/2008): “Ik was bij het Belgisch leger sinds 30 Juli 1936.
Ik werd op 30 september datzelfde jaar gepromoveerd tot Brigadier.
Ik werd opgenomen bij 3de Lansiers. Dit was een eenheid van soldaten te paard.
Op een examen voor reservewachtmeester haalde ik 17,68/20 (fusilier).
In de aanloop naar de Tweede wereldoorlog hoorden we dat Duitsland Polen was binnengevallen, het Rijnland had terug genomen en een Anschluss met Oostenrijk had gepleegd. We wisten dat de kans groot was dat ze ook naar hier zouden komen. Daarom werd in 1939 de mobilisatie ingevoerd. Onze geliefde paarden verdwenen en we kregen in de plaats: jeeps, Trucks, Motors, Tanks …
Ik behoorde nu tot het 2de Regiment Gidsen. Dit zou ook zo blijven gedurende de ganse oorlog.Begin mei nam ik verlof om mijn vader te helpen met de dieren en in de tuin, maar ze zeiden zodra er alarm is moet ge terugkomen en dat beloofde ik ook.
9 Mei 1940, een gewone dag waarin ik mijn vader hielp in de tuin. Op dat moment wist niemand dat honderdduizenden Duitse soldaten lagen te wachten om binnen te vallen.
Op de 10de mei, vroeg in de ochtend werden we wakker door een lawaai en gebrom. We liepen naar het raam en zagen overal vliegtuigen overvliegen en ik dacht, dit is geen alarm, dit is oorlog. Ik maakte mij zo snel mogelijk klaar om te vertrekken want mijn regiment was al vertrokken. Ik zei snel goedendag tegen mijn ouders, broers en zussen, sprong op mijn fiets en was weg. De mensen in het dorp vertelden me al dat je de Zuid-Willemsvaart niet meer kon oversteken want ze hadden alle bruggen al opgeblazen. Toch besloot ik om verder te rijden want ik was bijna zeker dat er nog een brug was waar ik overheen kon geraken. Aan de brug in Tongerlo zeiden ze me dat ik best niet meer onder de brug zou doorrijden want die kon ieder moment ontploffen. Toch besloot ik om er nog onderdoor te rijden. Dat lukte ook, maar enkele meters verder ontplofte de brug. Mijn fiets ging heen en weer, vervolgens keek ik in de lucht en zag ik overal brokstukken door de lucht vliegen. Ik fietste met een bang hart door en werd gelukkig niet geraakt, maar de schrik had ik toen wel even te pakken. Als je vandaag via Neeroeteren naar Opitter rijdt zie je langs de Zuid-Willemsvaart nog die grote betonblokken als een zichtbare herinnering langs de weg liggen. Achtenzestig jaren liggen die blokken daar al. Ik ben blij dat ik er nog ooit eens een foto met mijn kleinkinderen heb genomen. Uiteindelijk kwam ik een brug tegen waar ik overheen kon en ik was terug bij mijn vrienden en collega’s.
Van daaruit kon de tocht beginnen. Vooruit - achteruit, meestal achteruit want de Duitsers overrompelden ons met hun tanks en hun vliegtuigen.........
Geschreven door Gunner Dreesen
Beeldmateriaal door Gunner Dreesen
Jozef Dreesen soldaat bij het 2de Regiment Gidsen
Jozef Dreesen bij het 3de Lanciers (voor de mobilisatie)
Jozef Dreesen soldaat bij het 2de Regiment Gidsen
Jozef Dreesen in het midden met twee vrienden/collega's
| 
