“Het varken kreeg cognac”

“Gedurende de Tweede Wereldoorlog hebben we ook regelmatig moeten smokkelen om in leven te kunnen blijven.” Gaat Anna verder. “Alle smokkelwaar werd getransporteerd via de grens van Molenbeersel. Het was een hele tocht met de fiets, maar daar konden we tenminste de grens over. Bij ons vloeide de Maas en daar konden we niet overheen. We smokkelden in die tijd vooral kaas en boter. Vader vroeg me op een dag eens een varkentje over de grens te smokkelen vanuit Nederland. Dat was niet makkelijk met de fiets. Toch is het me gelukt, maar het was niet simpel. We hadden het beestje cognac gegeven zodat het verdoofd was en niet kon schreeuwen. Het werd in een zak gestopt en onder de snelbinder vastgebonden. Toen ik er thuis mee aankwam zagen we dat het met een poot tussen de spaken was gebleven. Het varken hebben we, toen het groot was geslacht en opgegeten. Meestal wisten we vooraf wanneer we de grens veilig konden passeren. Soms werden we ook al eens verraden. Zo botste ik op een dag tegen een Duitse soldaat aan de grens. Ik ging op de vlucht en hield me schuil in een met water gevulde drinkbak van koeien. De hele nacht heb ik in de drinkbak gelegen opdat ze me niet zouden vinden. In Molenbeersel zijn we nog eens op de vlucht gegaan voor de Duitsers. Ik herinner me dat we de ganse nacht hebben doorgebracht in een geitenstal. Nog in Molenbeersel werd eens een jongen gepakt met smokkelen. Iedereen mocht kijken hoe hij aan het treinstation opgehangen werd. Het was verschrikkelijk. Toch ben ik nooit bewust geweest van het risico dat onze vaderlandslievende vereniging inhield. In Rachels zelf bleef het tijdens de Tweede Wereldoorlog rustig. Ik kan me wel herinneren dat er bij Henri Timmermans een bom in de weide viel en dat enkele koeien en paarden dood in het gras lagen. We zagen eten in de dode dieren, wilden ze om die reden uit de weide halen, maar van de Duitsers mocht dat niet omdat er zogezegd gif in zat. Later kwamen de Duitsers zelf met een kar en ben ik er zeker van dat de Duitsers de dieren hebben opgepeuzeld.”

“Tijdens één van zulke bombardementen werd in Rachels onze buurvrouw Anna Dedroog geraakt. Op haar erf stond een Duitse keuken. Anna Dedroog kreeg een stuk van een granaat in haar been en heeft daardoor altijd met een handicap moeten verder leven. We hebben in Rachels ook eens een hele week geschuild in een kelder. Ons bed bestond uit zakken van aardappelen ofwel sliepen we op bieten. Eén van de dames in die schuilkelder moest plots bevallen. Ze hebben ze toch veilig naar het ziekenhuis kunnen brengen. Toen de oorlog bijna voorbij was ben ik naar Brussel gegaan. In Laken heb ik gewerkt als hulpverpleegster in het Brugmann-ziekenhuis. Later ben ik ook zestien jaar in dienst geweest bij een dokter en heb dertien jaar gewerkt bij Blindenzorg in Maastricht. In de periode dat ik in Maastricht werkzaam was, woonde ik op Veeweide in Stokkem.”

Geschreven door Mark Dreesen